sagame66


Some places the study was featured.
The following is reposted from a 2015 piece I wrote for Bluff magazine. It was originally located at this URL but has become unavailable due to Bluff going out of business. I saw this study mentioned recently in Maria Konnikova’s book ‘The Biggest Bluff’ and was reminded about this piece and noticed it was offline, so I wanted to share it again. A few notes on this piece:

The original title below and was more negative-sounding than I liked; Bluff chose it. Also, if I could rewrite this piece now, I’d probably choose less negative-sounding phrasing in some places. 
Regardless of the exact factors that might be at work in the found correlation, I realize it’s scientifically interesting that a significant correlation was found. But I also think it’s possible to draw simplistic and wrong conclusions from the study, and my piece hopefully gives more context about the factors that might be at work.
Image on left taken from Michael Slepian’s media page.

The Slepian Study on Betting Motions Doesn’t Pass Muster
A 2013 study¹ conducted at Stanford University by graduate student Michael Slepian and associates found a correlation between the “smoothness” of a betting motion and the strength of the bettor’s hand. In a nutshell, there was a positive correlation found between betting motions perceived as “smooth” and “confident” and strong hands. The quality of the betting motions was judged by having experiment participants watch short clips of players making bets (taken from the 2009 WSOP Main Event) and estimate the hand strength of those bets.
This experiment has gotten a lot of press over the last couple years. I first heard about it on NPR. Since, I’ve seen it referenced in poker blogs and articles and in a few mainstream news articles. I still occasionally hear people talk about it at the table when I play. I’ve had friends and family members reference it and send me links to it. It’s kind of weird how much attention it received, considering the tons of interesting studies that are constantly being done, but I guess it can be chalked up to the mystique and “sexiness” of poker tells.

The article had more than casual interest for me. I’m a former professional poker player and the author of two books on poker behavior: Reading Poker Tells and Verbal Poker Tells. I’ve been asked quite a few times about my opinion on this study, and I’ve been meaning to look at the study more closely and write up my thoughts for a while.
In this article, I’ll give some criticisms of the study and some suggestions for how this study (and similar studies) could be done better. This isn’t to denigrate the work of the experiment’s designers. I think this is an interesting study, and I hope it will encourage similar studies using poker as a means to study human behavior. But I do think it was flawed in a few ways, and it could be improved in many ways.
That’s not to say that I think their conclusion is wrong; in fact, in my own experience, I think their conclusion is correct. I do, however, think it’s a very weak general correlation and will only be practically useful if you have a player-specific behavioral baseline. My main point is that this study is not enough, on its own, to cause us to be confident about the conclusion.
I’ll give a few reasons for why I think the study is flawed, but the primary underlying reason is a common one for studies involving poker: the study’s organizers just don’t know enough about how poker works. I’ve read about several experiments involving poker where the organizers were very ignorant about some basic aspects of poker, and this affected the way the tests were set up and the conclusions that were reached (and this probably applies not just to poker-related studies but to many studies that involve an activity that requires a lot of experience to understand well).
Poker can seem deceptively simple to people first learning it, and even to people who have played it for decades. Many bad players lose money at poker while believing that they’re good, or even great players. In the same way, experiment designers may falsely believe they understand the factors involved in a poker hand, while being far off the mark.
Here are the flaws, as I see them, in this study:
1. The experimenters refer to all WSOP entrants as ‘professional poker players.’
This first mistake wouldn’t directly affect the experiment, but it does point to a basic misunderstanding of poker and the World Series of Poker, which might indirectly affect other aspects of the experiment and its conclusions.
Here are a couple examples of this from the study:
The World Series of Poker (WSOP), originating in 1970, brings together professional poker players every year (from the study’s supplemental materials)
These findings are notable because the players in the stimulus clips were highly expert professionals competing in the high-stakes WSOP tournament.
The WSOP Main Event is open to anyone and most entrants are far from being professional poker players. Categorizing someone’s poker skill can be difficult and subjective, but Kevin Mathers, a long-time poker industry worker, estimates that only 20% of WSOP Main Event entrants are professional (or professional-level) players.
This also weakens the conclusion that the results are impressive due to the players analyzed being professional-level. While the correlation found in this experiment is still interesting, it is somewhat expected that amateur players would have behavioral inconsistencies. I’d be confident in predicting that a similar study done on only video clips of bets made by professional poker players would not find such a clear correlation.
2. Hand strength is based on comparing players’ hands
This is a line from the study that explains their methodology for categorizing a player’s hand as ‘weak’ or ‘strong’:
Each player’s objective likelihood of winning during the bet was known (WSOP displays these statistics on-screen; however, we kept this information from participants by obscuring part of the screen).
They relied on the on-screen percentage graphics, which are displayed beside a player’s hand graphics in the broadcast. These graphics show the likelihood of a player’s hand winning; it does this by comparing it to the other players’ known hands. This makes it an illogical way to categorize whether a player believes he is betting a weak or strong hand.
If this isn’t clear, here’s a quick example to make my point:
A player has QQ and makes an all-in bet on a turn board of Q-10-10-8. Most people would say that this player has a strong hand and has every reason to believe he has a strong hand. But, if his opponent had 10-10, the player with Q-Q would have a 2.27% chance of winning with one card to come. According to this methodology, the player with the Q-Q would be judged as having a weak hand; if the test participants categorized that bet as representing a strong hand, they would be wrong.
It’s not stated in the study or the supplemental materials if the experimenters accounted for such obvious cases of how using the percentage graphics might skew the results. It’s also not stated how the experimenters would handle river (last-round) bets, when one hand has a 100 percent winning percentage and the losing hand has 0 percent (the only exception would be a tie).
It’s admittedly difficult to come up with hard-and-fast rules for categorizing hand strength for the purposes of such an experiment. As someone who has thought more than most about this problem, for the purpose of analyzing and categorizing poker tells, I know it’s a difficult task. But using the known percentages of one hand beating another known hand is clearly a flawed approach.
The optimal approach would probably be to come up with a system that pits a poker hand against a logical hand range, considering the situation, or even a random hand range, and uses that percentage-of-winning to rank the player’s hand strength. If this resulted in too much hand-strength ambiguity, the experiment designers could throw out all hands where the hand strength fell within a certain medium-strength range. Such an approach would make it more likely that only strong hand bets and weak hand bets were being used and, equally important for an experiment like this, that the player believed he or she was betting either a strong or weak hand.
3. Situational factors were not used to categorize betting motions
When considering poker-related behavior, situations are very important. A small continuation-bet on the flop is different in many ways from an all-in bet on the river. One way they are different: a small bet is unlikely to cause stress in the bettor, even if the bettor has a weak hand.
Also, a player making a bet on an early round has a chance for improving his hand; whereas a player betting on the river has no chance to improve his hand. When a player bets on the river, he will almost always know whether he is bluffing or value-betting; this is often not the case on earlier rounds, when hand strength is more ambiguous and undefined.
This experiment had no system for selecting the bets they chose for inclusion in the study. The usability of the clips was apparently based only on whether the clip meant certain visual needs of the experiment: i.e., did the footage show the entirety of the betting action and did it show the required amount of the bettor’s body?
From the study:
Research assistants, blind to experimental hypotheses, extracted each usable video in each installment, and in total extracted 22 videos (a standard number of stimuli for such studies; Ambady & Rosenthal, 1993) for Study 2 in the main text.
Study 1 videos required a single player be in the frame from the chest-up, allowing for whole-body, face-only, and arms-only videos to be created by cropping the videos. These videos were therefore more rare, and the research assistants only acquired 20 such videos.
The fact that clips were chosen only based on what they showed is not necessarily a problem. If a hand can be accurately categorized as strong or weak, then it doesn’t necessarily matter when during a hand it occurred. If there is a correlation between perceived betting motion quality and hand strength, then it will probably make itself known no matter the context of the bet.
Choosing bets only from specific situations would have made the experiment stronger and probably would have led to more definite conclusions. It could also help address the problem of categorizing hand strength. For example, if the experiment designers had only considered bets above a certain size that had occurred on the river (when all cards are out and there are no draws or semi-bluffs to be made), then that would result in polarized hand strengths (i.e., these bets would be very likely to be made with either strong or weak hands).
Also, the experiment’s method for picking clips sounds like it could theoretically result in all strong-hand bets being picked, or all weak-hand bets being picked. There is nothing in the experiment description that requires a certain amount of weak hands or strong hands. This is not in itself bad, but could affect the experiment in unforeseen ways.
For example, if most of the betting motion clips chosen were taken from players betting strong hands (which would not be surprising, as most significant bets, especially post-flop, are for value), then this could introduce some unforeseen bias into the experiment. One way this might happen: when a video clip shows only the betting motion (and not, for example, the bettor’s entire torso or just the face, as were shown to some study groups), this focus might emphasize the bet in the viewer’s mind and make the bet seem stronger. And if most of the hands-only betting clips were of strong-hand bets (and I have no idea how many were), the study participants watching only the hand-motion betting clips would falsely appear to be making good guesses.
My main point here is that thinking about the situational factors of a betting motion, and incorporating that into the experiment in some way, would have resulted in less ambiguity about the results. (It appears that it was difficult to find usable clips from a single WSOP event; in that case, the experimenters could just add footage from another WSOP Main Event to the study.)
4. The number of chips bet was not taken into account
The experiment designers did not take into account the chips that were bet. In their words:
During betting, each player pushes poker chips into the center of the table. Each chip has a specific color, which indicates a specific value. These values range from $25 to $100,000. This range of chip values has a crucial consequence for the current work. The number of chips does not correlate with the quality of the hand (see Table 1A in the main text). Players could move a stack of 20 chips into the center of the table, and this could be worth $500 or $2,000,000 (the winner of the 2009 WSOP won $8,547,042, thus the latter bet magnitude is a bet that can be made in the WSOP). Because no participants were professional poker players, nor considered themselves poker experts, they were not aware of chip values. They could not, then, use the number of chips as a valid cue to judge poker hand quality.
It’s true that your average person would not know what the chip colors at the WSOP Main Event mean. But it seems naïve to think that seeing the chips being bet couldn’t possibly have an effect on the experiment.
For one thing, the number of chips being bet could bias a participant to think a bet was stronger or weaker, whether correctly or incorrectly. What if all the strong-hand bets in the study were also bets that involved a lot of chips? (This is not implausible because smaller bets with weak hands are common early in a hand, when bets are small, whereas larger bets later in the hand are more likely to represent strong hands.) And what if some of the study participants were able to deduce (consciously or unconsciously) the strength of the bet from the number of chips?
Also, it’s possible that some of the test participants were knowledgeable (consciously or not) about some WSOP chip colors and what their denominations were. Or they were able to deduce (consciously or not), from the arrangement and number of chips, what the chip values were. (For example, large denomination chips are generally required to be kept at the front of a player’s stack.)
Again, this could have been addressed by selecting bets taken only from specific situations and only of certain bet sizes. If all bets chosen were above a certain bet size, and this was communicated to the study participants, then this would have lessened the impact of the chips being able to be seen.
5. Quality of “smoothness” was subjective
The experiment was based on the perceptions of study participants watching the assembled video clips. It was not based on objective measurements of what constitutes “smoothness” of a betting motion. This was a known issue in the experiment:
Thus, both player confidence and smoothness judgments significantly predicted likelihoods of winning, which suggests that movement smoothness might be a valid cue for assessing poker hand quality. It is unknown, however, how participants interpreted “smoothness” or whether the players’ movements that participants rated as smooth were truly smoother than other players’ movements. Other physical factors, such as speed, likely played a role.
This is not a major criticism; I think using perception is a fine way to find a correlation, especially for a preliminary study. But I think it does mean that we have no reason to be confident in the idea that smoothness of betting motion is correlated with hand strength. If there is are correlations between betting motion and hand strength (which I believe there are), these could be due to other aspects of arm motion or hand motion, such as: the betting speed, the position of the hands, the height of the hand, or other, more obscure, factors.
In summary
Again, I don’t mean to denigrate the experiment designers and the work they’ve done. I think this was an interesting experiment, and I think it’s probable the correlation they noticed exists (however weak the correlation may be).
Also, as someone who is very interested in poker behavior, I’d love to see similar studies be done. My main goal in writing these criticisms and suggestions was to emphasize that poker is complex, as is poker behavior. There are many behavioral factors in a seemingly simple hand of poker and taking these factors into account can make an experiment stronger and the results more conclusive.
Patricia Cardner, PhD, EdD, is a poker player and the author of Positive Poker, a book about the psychological characteristics of professional poker players. She had this to say about poker’s use in scientific studies:
“While researchers often have the best of intentions, it is difficult for them to fully understand the nuances of poker. Researchers who reach out to poker players for help can make more informed decisions about the research areas they choose to pursue, increase reliability and validity, and improve the overall quality of their results and conclusions.”
¹: Slepian, M.L., Young, S.G., Rutchick, A.M. & Ambady, N. Quality of Professional Players’ Poker Hands Is Perceived Accurately From Arm Motions. Psychological Science (2013) 24(11) 2335–2338.

Related

แทงบอล คาสิโน
sa คาสิโน
คาสิโน ออนไลน์ มือถือ
คาสิโนtrue wallet ไม่มีขั้นต่ำ
คาสิโนbet


หลังจากคิดเรื่องนี้ได้สองสามปีและในที่สุดฉันก็ต้องทำพอดคาสต์ของตัวเอง สิ่งหนึ่งที่กระตุ้นผมคือการสัมภาษณ์ล่าสุดกับ Brian Rast ผู้เล่นโป๊กเกอร์ที่มีชื่อเสียง เราได้พูดคุยเกี่ยวกับความคิดของเขาเกี่ยวกับเรื่องราวของโป๊กเกอร์และจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้เกมแบบผสมผสาน สิ่งที่เขาพูดนั้นน่าสนใจมากจนฉันเริ่มคิดอีกครั้งว่า“ ฉันควรจะได้พอดแคสต์เพียงเพื่อแบ่งปัน” น่าเสียดายเช่นเดียวกับผู้เริ่มต้นฉันยังคงพิมพ์ในระหว่างการสัมภาษณ์ของ Rust และมันก็สร้างแร็กเก็ตขึ้นมาจริงๆ ดังนั้นฉันไม่ต้องการให้พอดคาสต์นั้นเป็นตอนแรกเพราะมันฟังดูไม่เป็นมืออาชีพ ฉันจะโพสต์ในที่สุดเพราะฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่น่าสนใจ แนวคิดของพอดคาสต์คือการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญจากหลากหลายอุตสาหกรรมเกี่ยวกับวิธีที่พวกเขาใช้จิตวิทยามนุษย์และการวิเคราะห์พฤติกรรมในอาชีพหรือยามว่าง ตัวอย่างเช่นตอนแรกของฉันคือบทสัมภาษณ์กับนักแสดงตลกชาวพอร์ตแลนด์และผู้ชนะรางวัลที่สนุกที่สุดในพอร์ตแลนด์ปี 2018 อเล็กซ์ฟอลคอน เราพูดถึงวิธีที่เขาใช้จิตวิทยาของมนุษย์และความเข้าใจเกี่ยวกับพฤติกรรมของมนุษย์ในเรื่องตลกขบขันโดยคิดถึงบทบาทของสิ่งเหล่านี้ในเรื่องตลกโดยทั่วไป การสัมภาษณ์อีกครั้งที่ฉันลงเอยด้วย Mark McClish อดีตจอมพลของรัฐบาลกลางที่มีประสบการณ์ด้านการบังคับใช้กฎหมายมากว่า 26 ปี หนังสือ I Know You’re Lying ของเขาเกี่ยวกับการตรวจสอบข้อความที่เป็นลายลักษณ์อักษรและคำพูดของผู้คนเพื่อหาสัญญาณของการหลอกลวง นั่นเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจสำหรับหนังสือ Verbal Poker Talks ของฉัน นี่คือลิงค์ที่คุณสามารถค้นหาตอนแรกของพอดคาสต์: ด้านล่างนี้เป็นบทสรุปของสิ่งที่อเล็กซ์กับฉันพูดถึงหากคุณต้องการข้ามหรือรู้สึกถึงสิ่งที่คุยกัน: 0:00 บทนำ Alec Falcone, a นักแสดงตลกจากพอร์ตแลนด์ 3:00 ความขบขันก่อนที่คุณจะพบว่าตัวเองอยู่ต่อหน้าผู้ชมเป็นเรื่องเกี่ยวกับการสร้าง “ทฤษฎี” เกี่ยวกับสิ่งที่จะทำให้ผู้คนจำนวนมากหรือผู้คนจำนวนมากหัวเราะแล้วทดสอบ “ทฤษฎี” 5:20 อเล็กซ์พูดถึงว่ามันไม่เกี่ยวกับสิ่งที่ตลกอย่างเป็นกลาง ถ้าเป็นเรื่องตลกสำหรับคุณมันก็ตลก เป็นเพียงเรื่องของการที่คุณถ่ายทอดความบันเทิงนั้นให้กับผู้ชมได้ดีเพียงใด 6:20 คิดใน Twitter; “มันเป็นไมโครโฟนแบบเปิดที่ใหญ่ที่สุด” 7:00 สะท้อนการเขียนหนังสือและโครงการระยะยาวอื่น ๆ และเปรียบเทียบกับการแสดงตลกซ้ำ ๆ บ่อยๆ 8:30 เนื่องจากมีหลายปัจจัยในการแสดงตลกจึงยากที่จะบอกว่าตัวแปรใดเปลี่ยนแปลง จากชุดเป็นชุด 9:00 ภาพสะท้อนของสถานการณ์ที่คล้ายกับกระจกสีดำพร้อมตัวจำลองและทักษะความฉลาดที่เข้าถึงอัจฉริยะของการแสดงตลกผ่านการทำซ้ำหลายครั้ง 10:00 เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับพฤติกรรมของฝูงชนโดยรวมว่ามีผลต่อการเข้าถึงอย่างไร 10:45 เนื่องจากไม่ต้องใช้สมองมากในการเล่าเรื่องตลกดังนั้นส่วนใหญ่จึงทุ่มเทให้กับการศึกษาผู้คน 11:45 เสี่ยงต่อการวิเคราะห์ฝูงชนมากเกินไปและสิ่งสำคัญที่ Alec กำลังมองหา (เช่นอายุหรือความเมา) 14:00 ปรับตัวให้เข้ากับฝูงชนที่แตกต่างกันและความเสี่ยงที่จะนำเสนอสิ่งที่แปลกประหลาดเป็นสิ่งที่คนอื่นสามารถเกี่ยวข้องได้ 15:45 สิ่งใดที่ส่งสัญญาณถึงความไม่เพลิดเพลิน? 16:00 แบบฟอร์มระหว่างผู้คนใหม่เพื่อตรวจสอบว่าคนอื่นหัวเราะหรือไม่ คล้ายกับพฤติกรรมของพนักงานกับเจ้านายในงานขององค์กร 17:00 คิดเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องตลกของงานขององค์กร 19:15 กอดอกและรับรู้ว่าบุคคลนั้นไม่ได้รับการตอบรับ / ไม่สนใจ 20:00 อ่านฝูงชนที่น่าอึดอัดเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา 21:30 สัญชาตญาณที่คุณมีจากความขบขันของฝูงชนที่อ่านหนังสือและบางคนขาดมันอย่างไร 23:00 การเป็นเจ้าของภาพที่ไม่ตรงกับเรื่องราวที่คุณเล่าจะปิดผู้ชมได้อย่างไร 24:00 ความสำคัญของบริบทและการละเว้นบริบทเพียงเล็กน้อยสามารถสร้างความสับสนให้กับเรื่องตลกได้อย่างไร 26:00 การอ่านบางคนเมื่อพวกเขาทำงานกับคนจำนวนมากหรือเมื่อมีคนรักพวกเขาและการเมาสุราเป็นปัจจัยหลัก 27:00 กลยุทธ์การแก้ปัญหาการหยุดชะงัก 28:30 หาสาเหตุที่ฝูงชนไม่สบายใจ คุณสามารถถามพวกเขาเท่านั้น 31:00 นั่งแถวหน้า: นักแสดงตลกเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางหรือไม่ว่ามีคนอาสามารับพวกเขาที่แถวหน้า? 32:30 เรากำลังพูดถึงคำตอบของ “คุณทำงานอะไร” คำถามของนักแสดงตลก 35:00 นักแสดงตลกบางคนชอบกดปุ่มของคนอื่น 36:00 คำถามในชีวิตจริง: ความตลกสามารถทำให้คุณมีอารมณ์ที่ชาญฉลาดและมีความเข้าใจลึกซึ้งมากขึ้นหรือไม่? 36:45 ในสถานการณ์ทางสังคมผู้คนไม่ชอบคิดว่าตัวเองถูกวิเคราะห์ 37:30 การดึงดูดความสนใจว่าบทสนทนากำลังดำเนินไปอย่างไรเป็นวิธีที่แน่นอนในการฆ่าเขา 38:15 Zach พูดเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับวิธีที่โป๊กเกอร์สดเพิ่มความไว 40:00 อเล็กซ์เหมือนเชอร์ล็อกโฮล์มส์ แต่มีบทสนทนา 40:30 Sherlock Holmes เพิ่งเดา เขาเก่งเฉพาะในคอลเลกชั่น 41:30 ประโยชน์ของโคเคน 42:00 ข้อสังเกตเกี่ยวกับเสียงหัวเราะประเภทต่างๆ 43:30 ผลของสถาปัตยกรรมตลกต่อการรับรู้ของผู้คนเกี่ยวกับความบันเทิง 44:20 ข้อสังเกตเกี่ยวกับการแสดงละครตลกที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งของประเทศ: Comedy Works ในเดนเวอร์ 45:00 สังคมตลกและเสียงหัวเราะ ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมมีผลต่อการรับรู้ความเพลิดเพลินของคุณ 46:00 ความสัมพันธ์กับคุณภาพเสียงที่ส่งผลต่อการรับรู้ของผู้คนในแง่มุมอื่น ๆ ของภาพยนตร์ / รายการ 47:00 พูดสั้น ๆ เกี่ยวกับ Louis CK 48:15 ข้อเสียของการพูดถึงเรื่องเศร้าด้วยอารมณ์ขัน สามารถดึงผู้ชมลงได้ 50:00 Finishing คุณสามารถค้นหา Alec Falcone ได้ที่: @alek_falcone บน Twitter, @alekfalcone บน Instagram เชื่อมต่อแล้ว

แทงบอล คาสิโน
sa คาสิโน
คาสิโน ออนไลน์ มือถือ
คาสิโนtrue wallet ไม่มีขั้นต่ำ
คาสิโนbet


ฉันเล่น Secret Hitler เป็นครั้งแรกในคืนอื่น ๆ มันเป็นจำนวนมากของความสนุกสนาน. เราเล่นเกมเพียงสี่เกมเท่านั้นดังนั้นฉันจึงห่างไกลจากผู้เชี่ยวชาญ แต่ฉันต้องการเผยแพร่ความคิดบางอย่างที่ฉันมีเกี่ยวกับข้อความที่เป็นไปได้ (เช่นรูปแบบของพฤติกรรม) ในเกมนี้ ความเงียบและช่างพูด ความไม่สมดุลหลักอย่างหนึ่งของผู้เล่นมือใหม่คือพวกเขาพูดมากขึ้นเมื่อพวกเขาเป็นคนดี (เสรีนิยม) มากกว่าตอนที่พวกเขาเป็นคนเลว (ฟาสซิสต์) พวกฟาสซิสต์ต้องหลอกลวงและแสร้งทำเป็นเสรีนิยมในขณะที่พวกเสรีนิยมไม่มีแรงจูงใจที่จะหลอกลวงดังนั้นพวกเขาจึงสามารถปลดปล่อยตัวเองและเป็นของตัวเองได้เท่านั้น ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเสรีนิยมจะพูดมากขึ้นโดยทั่วไปในขณะที่ฟาสซิสต์จะต้องคิดถึงคำพูดของพวกเขามากขึ้น (และโดยวิธีนี้เป็นรูปแบบการพูดที่พบบ่อยที่สุดในโป๊กเกอร์คำพูดที่เป็นที่ชื่นชอบและหลวม ๆ ของผู้เล่นที่วางเดิมพันก้อนโตจะทำให้มือที่แข็งแกร่งมีโอกาสมากขึ้น) พวกเสรีนิยมกล่าวหาคนที่พวกเขาคิดว่าเป็นพวกฟาสซิสต์และสนุกสนานและ มีเสียงดัง จากนั้นเมื่อคนเหล่านี้ผ่านการเป็นฟาสซิสต์ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมครั้งใหญ่ พวกเขาไม่กล่าวโทษผู้คนพวกเขาเงียบสงบยับยั้งการกระทำของตนมากขึ้น สิ่งนี้บ่งบอกถึงความจำเป็นในการปรับสมดุลจากเกมสู่เกมและคิดถึง“ เมตาเกม” ของคุณ (กลยุทธ์ระยะยาวของคุณ) ไม่มีความหลวม / ช่างพูดเหมือนเสรีนิยมในเกมเดียว ความเสี่ยงมาพร้อมกับเวลาเพราะคุณเสี่ยงที่จะให้ข้อมูลในเกมภายหลังเมื่อคุณเป็นพวกฟาสซิสต์ พฤติกรรมที่สงวนไว้ ด้วยเหตุผลเดียวกับข้างต้นพวกฟาสซิสต์อาจสงวนพฤติกรรมทางกายภาพไว้ สัญญาณหนึ่งของสิ่งนี้คือการมองลงไปไม่ได้มองไปที่คนอื่น ๆ มากมาย ในเกมที่สี่ที่เราเล่นฉันท้าทายตัวเองให้ลองเลือกว่าใครคือคนฟาสซิสต์ที่อยู่ตรงหน้าประตู เกมดังกล่าวเริ่มต้นด้วยช่วงเวลาแห่งการปิดตาซึ่งเป็นช่วงที่พวกฟาสซิสต์ลืมตาขึ้นมาและค้นหาว่าเพื่อนฟาสซิสต์คือใครและฮิตเลอร์คือใคร เมื่อเราทุกคนลืมตาขึ้น (ฉันเป็นเสรีนิยม) ฉันเห็นผู้เล่นสองคนที่อยู่ท้ายโต๊ะมองไปที่สงวนซ่อนไว้ในขณะที่คนอื่น ๆ มองย้อนกลับไปอย่างกระตือรือร้นและสนุกสนาน อีกครั้งพวกเสรีนิยมไม่มีข้อ จำกัด ในพฤติกรรมของพวกเขาและอยากรู้ว่าใครจะเป็นฟาสซิสต์ในขณะที่พวกฟาสซิสต์รู้เรื่องลึกลับอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาไม่เพียง แต่กังวลและระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้น แต่พวกเขายังมีเหตุผลน้อยลงที่จะสนใจในสิ่งที่เพื่อนผู้เล่นพูดหรือทำ การเดาของฉันถูกต้องและผู้เล่นสองคนที่เฝ้าดูอยู่เดิมเป็นพวกฟาสซิสต์สองคน แม้ว่าเบาะแสดังกล่าวจะไม่แม่นยำ 100% แต่เบาะแสใด ๆ ในตอนต้นเกมจะทำให้คุณทราบเบาะแสเบื้องต้นว่าใครควรสงสัย เนื่องจากทีมเสรีนิยมเริ่มต้นโดยไม่มีข้อมูลขอบเล็ก ๆ เริ่มต้นเหล่านั้นจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เขาหยุดก่อนที่จะเล่นไพ่ หนึ่งในองค์ประกอบของเกมคือการที่ “ประธานาธิบดี” พิจารณานโยบายสามประการ (กล่าวคือไพ่ที่แสดงถึงนโยบายที่เป็นเสรีนิยมหรือฟาสซิสต์) ปฏิเสธนโยบายเดียวและส่งต่อสองนโยบายไปยังอธิการบดีซึ่งจะต้อง “รับใช้” อย่างใดอย่างหนึ่ง ของนโยบายเหล่านั้น ตัวอย่างเช่นประธานาธิบดีฟาสซิสต์อาจมองไปที่นโยบายฟาสซิสต์สองนโยบายและนโยบายเสรีนิยมและมอบนโยบายฟาสซิสต์สองนโยบายให้กับนายกรัฐมนตรีเพื่อให้นายกรัฐมนตรีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากดำเนินนโยบายฟาสซิสต์ ถ้าเขาเลือกประธานาธิบดีก็สามารถอ้างว่าได้ประกาศให้นายกรัฐมนตรีเป็นนโยบายฟาสซิสต์และเสรีนิยมหรือถ้าเขาไม่ต้องการกล่าวหานายกรัฐมนตรีเขาสามารถพูดได้ว่าเขายอมรับนโยบายฟาสซิสต์ทั้งหมดและไม่มีทางเลือก ดังนั้นรูปแบบหนึ่งในที่นี้เป็นเพียงระยะเวลาที่ผู้คนพิจารณาเมื่อพวกเขาดูไพ่ก่อนที่จะเล่น ตัวอย่างเช่นมีอยู่ช่วงหนึ่งที่มีคนเปิดเผยว่าพวกเขาเป็นพวกฟาสซิสต์เมื่อมีคนยื่นไพ่สองใบให้พวกเขาแล้วมองดูสักสองสามวินาทีก่อนที่เขาจะเล่นไพ่ฟาสซิสต์ในที่สุด เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลายครั้งในช่วงค่ำ จ่ายให้สมดุลกับ “เวลาเดิมพัน” ของคุณ (ตามที่เราเรียกกันในโป๊กเกอร์) พฤติกรรมที่น่าสงสัยหรือไม่สอดคล้องกัน การวิเคราะห์ข้อความด้วยวาจามีบทบาทสำคัญในเกมนี้ นั่นคือหัวใจหลักของเกม ในเกมทั่วไปมีสถานที่ที่น่าสนใจมากมายในการวิเคราะห์ความหมายของคำพูดของผู้คนและพยายามสรุปว่าเหตุใดพวกเขาจึงมีพฤติกรรมเช่นนั้น เป็นเกมจิตวิทยาที่น่าสนใจมากที่จะช่วยในการอ่านเกมอื่น ๆ และสถานการณ์จริง ของขวัญที่พบบ่อยที่สุดของฟาสซิสต์คือพวกเขาตอบสนองโดยการหยุดหรืออย่างไร้เหตุผล พึงระลึกไว้ว่าพวกเสรีนิยมไม่มีเหตุผลที่จะทำตัวน่าสงสัย การหลอกลวงไม่ควรมีบทบาทสำหรับพวกเขา (แม้ว่าผู้เล่นมือใหม่จะทำสิ่งแปลก ๆ ทุกอย่าง) ดังนั้นคำตอบที่ไร้เหตุผลและการหยุดคำตอบชั่วคราวจึงถือได้ว่าเป็นสัญญาณที่เชื่อถือได้ของลัทธิฟาสซิสต์ อีกครั้งแม้ว่าคุณจะไม่แน่ใจในรูปแบบทั้งหมด แต่ควรนับคำตอบที่ผิดปกติกับผู้เล่นเหล่านั้นจนกว่าคุณจะได้รับเหตุผลที่จะเชื่อถือพวกเขา รูปแบบทั่วไปอย่างหนึ่งเกิดขึ้น: พวกฟาสซิสต์มักเข้ามาในสถานการณ์ที่ไม่เหมือนกันเมื่อพวกเขาโกหกเรา ตัวอย่างเช่นประธานาธิบดีนำนโยบายเสรีนิยมและหนึ่งนโยบายฟาสซิสต์มาสู่บุคคลนั้นและพวกเขานำนโยบายฟาสซิสต์และกล่าวว่ามีการนำนโยบายฟาสซิสต์สองนโยบายมาให้พวกเขา ทุกคนก็เลยรู้ว่าคน ๆ หนึ่งโกหก ในสถานการณ์เหล่านี้เป็นเรื่องปกติที่พวกฟาสซิสต์จะไม่ปกป้องตัวเองมากนัก นี่ไม่ได้แย่ขนาดนั้นจริงๆโดยสมมติว่าในสถานการณ์ที่ผ่านมาผู้เล่นถูกมองว่ามีพฤติกรรมเช่นเดียวกับเสรีนิยม แต่คนส่วนใหญ่ที่นี่ไม่สมดุลและจะพูดมากขึ้นเพื่อปกป้องและดูแคลนบุคคลอื่นหากอีกฝ่ายเป็นคนโกหก สำคัญกว่ามาก: ฟาสซิสต์มักจะไม่พูดในภายหลังในเกมกับบุคคลที่ถูกกล่าวหาว่าโกหกพวกเขาแม้ว่าพวกเขาจะยังคงซื่อสัตย์ต่อตัวละครนั้นพวกเขาก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายเป็นฟาสซิสต์ ดังนั้นการขาดการรักษาลักษณะที่น่าเชื่อสำหรับพวกฟาสซิสต์อาจเป็นของขวัญได้ สิ่งนี้เกิดขึ้นกับฉัน ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่อธิบายไว้ข้างต้นและหลังจากนั้นไม่กี่นาทีต่อมาในความพยายามที่จะเป็นเสรีนิยมเบา ๆ ฉันลืมไปว่าฉันต้องแน่ใจว่าคน ๆ นั้นเป็นพวกฟาสซิสต์ ถ้าคน ๆ นั้นโกหกและใส่ร้ายฉันจริง ๆ ฉันจะไม่ลืมมันและฉันจะบอกมันต่อไป แนวทางที่เหมาะสมที่สุดสำหรับทฤษฎีเกมทุกเกมมีทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทฤษฎีเกม (กล่าวอีกนัยหนึ่งคือแนวทางระยะยาวที่ไม่ได้ใช้และไม่มีใครเทียบได้ในการเล่นกับการแข่งขันที่รุนแรงมาก) และฉันเริ่มคิดว่าสิ่งนี้จะเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมของใครบางคนใน Secret Hitler ได้อย่างไร เกือบจะแน่นอน (เช่นเดียวกับเกมส่วนใหญ่) ที่จะใช้คำขั้นต่ำขั้นต่ำที่จำเป็นในการเล่นเกม: ถามคำถามให้น้อยที่สุดและตอบให้น้อยที่สุดเมื่อมีคนถาม และนี่เป็นเพราะ 1) ผู้เล่นที่ดีทุกคนจะรู้ข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่ในเกมจนถึงตอนนี้และวิธีที่ดีที่สุดในการใช้งาน (ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีประโยชน์ในการคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น) และ 2) ผู้เล่นที่ดีทุกคนจะรู้ว่าใน วิธีที่ดีที่สุดในการตอบคำถามทั้งหมด (ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์มากในการถามหรือตอบคำถาม) ปัจจัยที่น่าสนใจประการหนึ่งคือความสามารถของประธานาธิบดีในการตรวจสอบการเป็นสมาชิกพรรคของบุคคลอื่นแบบส่วนตัว ยกเว้นว่าพวกฟาสซิสต์รู้ว่าฟาสซิสต์คนอื่นเป็นใครนี่เป็นข้อมูลส่วนตัวเพียงอย่างเดียวในเกม (เว้นแต่ฉันจะลืมอย่างอื่น) หากไม่ใช่สำหรับสิ่งนี้ฉันเชื่อมั่นว่าแนวทาง GTO จะไม่ตั้งคำถามและเงียบสนิทในระหว่างเกม แต่ข้อมูลที่ซ่อนอยู่นี้สร้างไดนามิกที่ผิดปกติซึ่งสิ่งที่ประธานาธิบดีตัดสินใจจะทำกับข้อมูลนั้นดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับหลายปัจจัย จากนั้นอีกครั้งหากตระหนักว่าฟาสซิสต์มักจะกล่าวหาว่าพวกเสรีนิยมเป็นพวกฟาสซิสต์หรือบอกว่าเพื่อนร่วมงานเป็นพวกฟาสซิสต์เสรีนิยมอาจเป็นไปได้ว่ากลยุทธ์ที่ไม่ได้ใช้ก็คือการไม่พูดอะไรที่นี่เช่นกัน เป็นที่น่าสังเกต: เช่นเดียวกับเกมทั้งหมดข้อกล่าวหาเหล่านี้น่าจะเชื่อถือได้สำหรับผู้เล่นที่มีประสบการณ์น้อย ผู้เล่นที่มีประสบการณ์จะดีกว่าในการรักษาสมดุลและอ่านไม่ออก อีกครั้งฉันเล่นเกมนี้เพียงสี่ครั้งเท่านั้นดังนั้นโปรดคลายความกังวลหากฉันทำอะไรผิดพลาด หากฉันทำอะไรผิดคิดหรือคิดว่ามีการใช้พฤติกรรมในเกมนี้โปรดแจ้งให้เราทราบในหน้าติดต่อ หากคุณชอบสิ่งนี้คุณอาจชอบโพสต์ของฉันเกี่ยวกับการอ่านคำบรรยายใน Maps Against Humanity เชื่อมต่อแล้ว

แทงบอล คาสิโน
sa คาสิโน
คาสิโน ออนไลน์ มือถือ
คาสิโนtrue wallet ไม่มีขั้นต่ำ
คาสิโนbet


บทความนี้จะกล่าวถึงถ้อยแถลงบางส่วนของ Brett Kavanaugh และ Mark Judge เกี่ยวกับข้อกล่าวหาของ Dr.Christine Ford ถ้อยแถลงของ Kavanaugh ที่กล่าวถึงในส่วนนี้มาจากการให้สัมภาษณ์กับ Kavanaugh และภรรยาของเขาเมื่อวันที่ 24 กันยายนโดย Fox News (วิดีโอด้านล่าง) ฉันพบว่าการปฏิเสธของ Kavanaugh ในการสัมภาษณ์ครั้งนี้อ่อนแอและหลีกเลี่ยงไม่ได้ด้วยเหตุผลหลักเหล่านี้ Kavanaugh แทบไม่ได้ใช้เวลาพูดคุยเกี่ยวกับการขาดความทรงจำของดร. ฟอร์ดและเหตุการณ์ที่ถูกกล่าวหา คาดว่าจะเน้นย้ำโดยบุคคลที่สุจริตจำใครไม่ได้หรือเชื่อมั่นว่าเหตุการณ์ดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้น การปฏิเสธของเขามุ่งเน้นไปที่การปฏิเสธ “การข่มขืน” แทนที่จะปฏิเสธข้อกล่าวหาที่เจาะจง การปฏิเสธและการป้องกันของเขาโดยทั่วไปคลุมเครือและไม่เฉพาะเจาะจง ฉันต้องการเขียนสิ่งนี้เป็นหลักเพราะฉันเห็นนักอนุรักษ์นิยมหลายคนที่ดูเหมือนจะคิดว่าคำพูดของคาวานอห์ในหัวข้อนี้ดีมากน่าเชื่อถือและตรงไปตรงมา แม้ว่าอาจจะมีเหตุผลทางกฎหมายที่ทำให้ Kavanaugh ระมัดระวังและไม่ถูกต้องในด้านของความคลุมเครือ / การหลีกเลี่ยง แต่ก็เป็นที่ชัดเจนสำหรับฉันว่าการปฏิเสธของเขาไม่ดีหรือตรงไปตรงมาหรือน่าเชื่อถือ นี่คือวิดีโอ (การวิเคราะห์เพิ่มเติมอยู่ด้านล่างวิดีโอ): ส่วนบทสัมภาษณ์ที่ฉันคัดลอก / วางด้านล่างมาจากการถอดความการสัมภาษณ์นี้ 2:05 วิดีโอ: KAVANAUGH: บางทีฉันอาจจะพบเธอเราไม่ได้เดินทางในวงสังคมเดียวกันเธอไม่ใช่เพื่อนหรือคนที่ฉันรู้จัก – MACCALLUM (ผู้สัมภาษณ์): คุณจำไม่ได้ว่าเคยไปปาร์ตี้ด้วย เธอ? KAVANAUGH: ฉันไม่ ดูเหมือนเป็นการปฏิเสธที่ดีบนพื้นผิว เขาจำเธอไม่ได้เขาจำไม่ได้ว่าอยู่ในงานปาร์ตี้กับเธอ แต่คำว่า “ไม่” ของเขานี่เป็นเพียงคำพูดเดียวในการสัมภาษณ์ทั้งหมดนี้ซึ่งเขาปฏิเสธเป็นพิเศษว่าเขาไม่เคยไปงานปาร์ตี้กับดร. ฟอร์ด ฉันขอแนะนำว่าถ้า Kavanaugh จำดร. ฟอร์ดและถ้าเขาไม่เคยจำได้อย่างชัดเจนว่าอยู่ในงานปาร์ตี้กับเธอคุณคงได้ยินมากกว่าหนึ่งครั้งในการสัมภาษณ์ที่ยาวนานเช่นนี้ 3:05 วิดีโอ: MACCALLUM: จนถึงทุกวันนี้ยังไม่มีใครยืนยันเรื่องที่เธอเล่า อย่างที่คุณชี้ให้เห็นอย่างถูกต้อง แต่มันมีอยู่จริง – หมายความว่าไม่มีโอกาสที่คุณสองคนอาจเข้าใจการแลกเปลี่ยนที่คุณมีผิดพลาดใช่หรือไม่? ไม่เคยมีอะไรทางกายคุณไม่เคยพบเธอจูบเธอสัมผัสเธอไม่มีอะไรที่คุณจำได้? KAVANAUGH: ถูกต้อง ฉัน – ฉันไม่เคยมีกิจกรรมทางเพศหรือทางกายกับดร. ฟอร์ด ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครในโรงเรียนมัธยมหรือในทางอื่น ๆ – ที่นี่ Kavanaugh ได้รับโอกาสที่ดีอีกครั้งเพื่อย้ำว่าเขาจำดร. ฟอร์ดไม่ได้และพูดซ้ำว่าเขาไม่มีการติดต่อกับเธอ คำตอบของเขาดูเผินๆฟังดูดี แต่ลองมาดูใกล้ ๆ ประการแรกควรสังเกตว่า MacCallum ทำผิดพลาดทั่วไป (หรือในกรณีนี้เนื่องจากเห็นว่าเป็น Fox News อาจมีจุดมุ่งหมาย *): โดยการถามคำถามที่ซับซ้อนซึ่งง่ายต่อการหลีกเลี่ยงการตอบทั้งคำตอบที่ไม่แน่นอนหรือเพียงคำตอบเดียว ของคำถาม ที่นี่ดูเหมือนว่าเธอกำลังมองหาคำยืนยันว่าเขาจำไม่ได้ a) ว่าเขาพบเธอ b) จูบเธอ c) สัมผัสเธอ คาวานอห์ตอบว่า “ตรง” แต่เขาตอบว่าอะไรกันแน่? การติดตามของเขามุ่งเน้นไปที่ความรุนแรงทางเพศซึ่ง MacCallum ไม่ได้ร้องขอ ในการสัมภาษณ์ครั้งนี้เขาพูดสิ่งที่เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยวิธีที่แตกต่างกันเล็กน้อย “ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครในโรงเรียนมัธยมปลายหรืออย่างอื่น” แต่ MacCallum ถามว่าเขาจำการพบหรือจูบหรือสัมผัสดร. และไม่ใช่การข่มขืน อีกครั้งหากคุณจำไม่ได้ว่าได้พบใครบางคนโดยสุจริตหรือถ้าคุณแน่ใจว่าคุณไม่ได้พบเจออย่างที่ถูกกล่าวหาฉันขอแนะนำให้คุณปฏิเสธอย่างยิ่งว่าการโต้ตอบดังกล่าวอาจเกิดขึ้นได้กล่าวอย่างรุนแรงกว่าเช่น “ฉัน จำไม่ได้ว่าเมื่อใดก็ตามที่เขาพบกับคริสตินฟอร์ดในงานปาร์ตี้เขาจำไม่ได้ว่าคุยกับเธอทุกที่ทุกเวลาและความทรงจำใด ๆ เกี่ยวกับฉันที่สัมผัสเธอในแบบที่เธออธิบายหรือในทางอื่น ๆ “ความจริงที่ว่าคำพูดของเขาดูคลุมเครือและอ่อนแอเกี่ยวกับการที่เขาจำเธอไม่ได้เป็นสิ่งสำคัญในความคิดของฉัน นอกจากนี้คำตอบของ Kavanaugh ซึ่งเขาพูดซ้ำหลายครั้งในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ (“ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครในโรงเรียนมัธยมหรืออย่างอื่น”) ไม่ใช่การปฏิเสธสิ่งที่เป็นรูปธรรม ประการแรกคำจำกัดความของ “การข่มขืน” เป็นเรื่องส่วนตัว เป็นไปได้ว่าแม้ว่าเหตุการณ์ที่ถูกกล่าวหาจะเกิดขึ้นตามที่ดร. Ford, Kavanaugh ไม่คิดว่าเป็นการข่มขืน โดยทั่วไปแล้วมันเป็นเพียงการปฏิเสธที่คลุมเครือและไม่เฉพาะเจาะจง ในกรณีนี้ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจที่จะรับใช้คำสั่งนี้ในฐานะปฏิเสธข้อกล่าวหานี้และข้อกล่าวหาทั้งหมด แต่เขาล้มเหลวเพราะไม่ได้เจาะจง มาดูคำตอบแรกที่เขาให้ในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ MacCallum เริ่มต้นด้วยรายละเอียดโดยละเอียดของดร. ในที่สุดฟอร์ดก็ถามสิ่งนี้คำถามแรกของเธอ: วิดีโอ 1:40: MACCOLLUM: คุณปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่ามันเกิดขึ้น บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นได้อย่างไร? KAVANAUGH: ไม่ ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครไม่ได้อยู่มัธยมปลายไม่ได้อยู่ในจุดใด ฉันปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างให้เกียรติและเคารพเสมอมา ฟังคนที่รู้จักฉันดีที่สุดมาตลอดชีวิตผู้หญิงที่รู้จักฉันตั้งแต่มัธยมปลายอายุ 65 ปีที่เซ็นจดหมายจากโรงเรียนมัธยมในชั่วข้ามคืนโดยบอกว่าฉันปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างให้เกียรติและเคารพมาโดยตลอด – ที่นี่อีกครั้งเขาบอกว่าเขา ไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครไม่ถามคำถามไหน นี่คงเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบที่จะบอกว่าเขาจำดร. ฟอร์ดไม่ได้เลย ดังที่ได้กล่าวไปแล้วว่า “การข่มขืน” มีคำจำกัดความที่เป็นอัตวิสัยและเราต้องการรายละเอียดบางประการ ถ้าคาวานอห์จำดร. ไม่ได้จริงๆ ฟอร์ดและถ้าเขาแน่ใจว่าเขาไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับเธอทางร่างกายฉันคิดว่าเขาอาจจะเริ่มด้วยการพูดอะไรที่แรงกว่านี้ก็ได้ อีกตัวอย่างหนึ่ง: MACCALLUM: เมื่อเธอพูดเธอไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคือคุณเพราะพวกเขาขอให้เธอทำ เป็นไปได้ไหมว่าคุณอาจทำให้เขาสับสนบางทีมันอาจจะเป็นตัวตนที่ไม่ถูกต้องอาจเป็นคนอื่น เธอบอกว่าไม่อย่างแน่นอน KAVANAUGH: ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครเลย ฉันไม่ได้อยู่ในงานปาร์ตี้ที่อธิบายไว้ ฉันไม่เคยเป็นแบบนั้นในฤดูร้อนปี 1982 คนอื่น ๆ ที่อ้างว่าอยู่ที่นั่นไม่ได้พูดอะไรที่คล้ายกัน และผู้หญิงที่อ้างว่าอยู่ที่นั่นซึ่งเป็นเพื่อนของเธอบอกว่าเธอไม่รู้จักฉันและจำไม่ได้ว่าเคยอยู่กับฉันในงานปาร์ตี้ในชีวิตของเธอ แทนที่จะตอบว่าดร. ฟอร์ดผิดแน่ ๆ เพราะคาวานอห์จำอะไรไม่ได้เกี่ยวกับเธอหรือเหตุการณ์ที่คล้ายกันเขาตอบอีกครั้งด้วยการปฏิเสธทั่วไปที่คลุมเครือ ส่วนอื่น ๆ ของการสัมภาษณ์ของเขาในทำนองเดียวกันหลีกเลี่ยงข้อกล่าวหาที่เฉพาะเจาะจงหรือเขาจำได้ดีเพียงใดหรือจำดร. ฟอร์ดไม่ได้ เขาพูดถึงการอ้างอิงของตัวละครเขาพูดถึงความถูกต้องทั่วไปของเขา แต่เขาใช้เวลาเพียงเล็กน้อยกับรายละเอียด คำให้การของ Mark Judge เพื่อนของ Mark Judge Kavanaugh ก็ปฏิเสธอย่างอ่อนแรง นอกจากนี้เขายังมีประวัติว่าเป็นคนติดเหล้าตั้งแต่อายุยังน้อย เขายังระบุด้วยว่าเขาไม่ต้องการเป็นพยานในนามของคาวานอห์ นี่คือถ้อยแถลงบางส่วนของผู้พิพากษา: “มันบ้ามาก ฉันไม่เคยเห็น Brett ทำตัวแบบนั้น “ผู้พิพากษากล่าวว่าสำหรับ The Weekly Standard “ Brett Kavanaugh และฉันเป็นเพื่อนกันสมัยมัธยมปลาย แต่เราไม่ได้คุยกันโดยตรงมาหลายปีแล้ว ฉันจำเหตุการณ์ที่ดร. ฟอร์ดอธิบายไว้ในคำให้การของเธอในวันนี้ต่อหน้าคณะกรรมการตุลาการของวุฒิสภาสหรัฐอเมริกา ฉันไม่เคยเห็น Brett ทำตัวแบบที่ดร. อธิบาย ฟอร์ด. “ นี่มาจากจดหมายสั้น ๆ ที่เขาเขียนถึง Grassley อาจฟังดูดีในตอนแรก แต่โปรดทราบว่าทั้งคู่มีความคลุมเครือมาก ผู้พิพากษาไม่ได้บอกว่าเขาจำไม่ได้ว่าใช้เวลากับดร. ฟอร์ด เขาไม่ได้บอกว่าเขาไม่เคยเห็น Kavanaugh และ Ford อยู่ด้วยกัน เขาแค่พูดอย่างคลุมเครือว่าไม่เห็นเบร็ตต์แสดง “แบบนั้น” หรือ “แบบนั้น” แต่สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องส่วนตัว ประเด็นหลักคือเขาหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงการได้เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันและสิ่งที่อาจเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา สิ่งเหล่านี้เป็นการปฏิเสธที่ไม่ดี สรุปฉันคิดว่ามันเป็นไปได้มากจากการปฏิเสธที่คลุมเครือของคาวานเนาซึ่งเขาจำได้มากกว่าที่เขาพูดเกี่ยวกับดร. ฟอร์ด. และฉันคิดว่าจากคำบอกเล่าสั้น ๆ ของผู้พิพากษาเขาอาจจะรู้มากกว่าที่เขาพูด เป็นที่น่าสังเกต: การหลีกเลี่ยงไม่ได้หมายความว่าคำอธิบายของดร. ฟอร์ดถูกต้อง 100% คำอธิบายที่เป็นไปได้อย่างหนึ่งสำหรับชายทั้งสองที่จงใจหลีกเลี่ยงและคลุมเครือคือพวกเขารู้ว่ามีเหตุการณ์ในโรงเรียนมัธยมที่พวกเขาจำไม่ได้เนื่องจากเมาสุรา แต่อย่างน้อยที่สุดการหลีกเลี่ยงที่ชัดเจนของพวกเขาก็สนับสนุนการศึกษาข้อกล่าวหาทั้งหมดอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น หากคุณชอบสิ่งนี้คุณอาจสนุกกับตอนของพอดคาสต์ของฉันเกี่ยวกับการวิเคราะห์ข้อความที่เป็นลายลักษณ์อักษร / ปากเปล่า * เมื่อพูดเพิ่มเติมเกี่ยวกับอคติของ Fox News ฉันพบว่าช่วงเวลาต่อไปในการสัมภาษณ์นั้นค่อนข้างตลก ดูเหมือนว่า MacCallum จะขอร้องให้ Kavanaugh ระบุว่าเขาเชื่อว่าข้อกล่าวหาดังกล่าวเป็นเรื่องโกหกของผู้หญิงที่มาจากมุมมองของเขาเกี่ยวกับการทำแท้ง การระคายเคืองของเธอที่ไม่สามารถตอบคำถามของเธอมีอยู่ในวิดีโอ คาวานเนาไม่ให้สิ่งที่เธอขอเพราะเธอเชื่อว่าข้อกล่าวหานั้นไม่ได้มีแรงจูงใจทางการเมืองหรือมันจะไม่ดีสำหรับเขาที่จะพูดเช่นนั้นหรือเพราะเธอรู้ว่าพวกเขาไม่ได้มีแรงจูงใจทางการเมือง 18:10 วิดีโอ MACCALLUM: ในแง่ของกระบวนการปัจจุบันและสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้เมื่อคุณดูว่าทั้งหมดนี้ – ทั้งหมดนี้เกิดจากที่ไหนคุณมีความคิดบ้างไหม? นี่เป็นเพราะ Roe v. Vade หรือเปล่า? คนเหล่านี้เป็นคนที่พูดในตอนแรกทันทีว่าพวกเขาต้องการเห็นคุณไม่เคยนั่งในศาลฎีกาหรือไม่? ทั้งหมดนี้มาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่ต้องการกระบวนการที่ยุติธรรมที่ฉันสามารถได้ยิน MACCALLUM: คุณไม่รู้ว่ามันมาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่ต้องการกระบวนการที่ซื่อสัตย์ซึ่งฉันสามารถได้ยินปกป้องความซื่อสัตย์ปกป้องความซื่อสัตย์ของครอบครัวฉัน ฉัน – ฉันพูดความจริง MACCALLUM: คุณไม่ต้องการพูดเกี่ยวกับที่คุณคิดว่ามันมาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่ต้องการโอกาสซึ่งเป็นกระบวนการที่ยุติธรรมที่ฉันสามารถปกป้องความซื่อสัตย์ของฉันได้ MACCALLUM: เอาล่ะ …

แทงบอล คาสิโน
sa คาสิโน
คาสิโน ออนไลน์ มือถือ
คาสิโนtrue wallet ไม่มีขั้นต่ำ
คาสิโนbet


โพสต์โดย Zachary Elwood เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2018 – เข้าร่วมหลักสูตรโป๊กเกอร์ฟรีที่นี่ ด้านล่างนี้คืออีเมลฉบับแก้ไขจากผู้อ่าน Jeremy G จาก California ซึ่งเขียนเกี่ยวกับเนื้อหาของฉันที่เขาพบว่ามีประโยชน์มากที่สุด ฉันต้องการแบ่งปันสิ่งนี้เพราะฉันเห็นด้วยกับเขา ฉันคิดว่าการบรรยายด้วยวาจามีความสำคัญมากในเกมเงินสดเดิมพันต่ำและปานกลางโดยเฉลี่ยของคุณซึ่งมีเวลาว่างค่อนข้างน้อยในระหว่างการสนทนาที่ว่างเปล่ากับผู้เล่นที่ไม่ค่อยใส่ใจ และฉันเห็นด้วยกับเขาว่าสิ่งเหล่านี้มีพลังเมื่อคุณเข้ามา ทั้งหมดนี้คือเหตุผลว่าทำไมหนังสือที่ฉันภูมิใจที่สุดคือโป๊กเกอร์แบบวาจา ฉันคิดว่ามันมีข้อมูลโป๊กเกอร์ที่เป็นเอกลักษณ์และน่าเชื่อถือที่สุดที่มีอยู่ ฉันใช้เวลาทำงาน 8 เดือนเต็มและได้เรียนรู้มากมายในกระบวนการค้นคว้าและเขียน ด้านล่างเขาพูดถึงแนวคิดของคำสั่งมือที่อ่อนแอกล่าวอีกนัยหนึ่งคือข้อความที่บ่งบอกถึงความอ่อนแอของมือของผู้พูด ตัวอย่างเช่น: “I’m bluffing” หรือ “I don’t have a full house” พวกเขาสามารถค่อนข้างชัดเจนและผิวเผิน (เช่นสองตัวอย่างก่อนหน้านี้) แต่ยังสามารถเป็นทางอ้อม / ละเอียดอ่อน (และฉันจะพูดถึงรายละเอียดในหนังสือของฉัน) แต่สำหรับอีเมลด้านล่างนี้ผู้อ่านจะพูดถึงวิธีที่ผู้เล่นที่เดิมพันด้วยมือที่แข็งแกร่งสามารถถอดมือที่แข็งแกร่งออกจากระยะได้ (เช่น “ฉันไม่มีโฟร์”) ในขณะที่นี่เป็นสิ่งที่นักบลัฟเฟอร์แทบจะไม่เคยทำ อีเมล: ฉันเล่นเกมในบ้านสัปดาห์ละครั้งหรือสองครั้ง มือสมัครเล่น แต่ฝูงชนอยู่ระหว่าง 1k ถึง 10,000 ฉันเคยดูซีรีส์วิดีโอส่วนใหญ่ของคุณ เป็นรีวิวที่ดี แต่อาจแพงไปหน่อยสำหรับคนที่ชอบอ่านหนังสือของคุณ อย่างไรก็ตามฉันสนุกกับมัน ฉันอยากจะบอกคุณถึงข้อมูลที่เป็นประโยชน์สูงสุดสำหรับฉันในงานทั้งหมดของคุณ ความจริงที่ว่าคนพาลจะหลีกเลี่ยงการใช้คำพูดที่อ่อนแอ ผู้เล่นที่มีมือที่แข็งแกร่งมากจะเต็มใจที่จะแถลงด้วยมือที่อ่อนแอ คำแนะนำนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับฉันในเกมของฉัน นี่คือวิธีที่ฉันใช้: มีคนวางเดิมพันก้อนใหญ่ในแม่น้ำในหม้อใบใหญ่ฉันถามเขาว่าเขามีมือที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้หรือไม่ โดยปกติจะมีบางอย่างเช่น “ฉันคิดว่าคุณกำลังตีสี่ในเทิร์น อย่างน้อยคุณช่วยบอกฉันได้ไหม คุณมีโฟร์อีกครั้งหรือไม่? ฉันคิดว่าคุณกำลังบลัฟหรือตีโฟร์ “มันเป็นเพียงการแจ้งเตือนของเราในตอนนั้น พวกเขาไม่เพียง แต่เต็มใจที่จะแยกแยะมือที่ไม่น่าเป็นไปได้มากนัก แต่ยังมีพฤติกรรมปลอบโยน / ความทุกข์อื่น ๆ ด้วย จากนั้นฉันจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับตัวจับป้านของฉัน นี่คือเหตุผลว่าทำไมมันจึงมีประโยชน์สำหรับฉัน: 1) โดยปกติสถานการณ์เหล่านี้เป็นเรื่องใหญ่ แม่น้ำใหญ่เดิมพันหม้อใหญ่ แรงผลักดันมหาศาลสำหรับฉันถ้าฉันเข้าใจมันอย่างถูกต้อง 2) มันช่วยให้ฉันได้รับข้อมูลที่ฉันสามารถใช้ได้ทันทีในขณะนั้นและไม่ใช่ที่ไหนสักแห่งตามแนวถนนในภายหลัง 3) ด้วยคำแนะนำนี้ฉันสามารถรับข้อมูลเชิงรุกจากฉันได้ คู่ต่อสู้. . ปกติฉันไม่ใช่คนช่างพูดในสถานการณ์เหล่านั้น แต่สิ่งนี้ทำให้ฉันมีบางสิ่งที่เฉพาะเจาะจงที่จะมองหา ฉันไม่ต้องสนใจอะไรมากมายก่อนหน้านี้ 4) เนื่องจากมันทำให้ฉันมีคำถามฉันยังสามารถวัดระดับความสะดวกสบายโดยทั่วไปของพวกเขา ฯลฯ และไม่ใช่แค่ความเต็มใจที่จะกำจัดมือออกจากทรัพย์สินที่เป็นไปได้ 5) ฉันพบว่าสิ่งนี้ค่อนข้างน่าเชื่อถือกับเพื่อน ๆ ของฉัน สำหรับฉันฉันคิดว่างานของคุณมีประโยชน์ที่สุดสำหรับการตัดสินใจครั้งใหญ่เหล่านั้น เราทุกคนเล่นด้วยกันเป็นเวลาหลายปีและมักจะดื่มบ่อยมากพูดคุยและลุกขึ้นมาดื่มดังนั้นจึงยากกว่ามากที่จะสังเกตเห็นสิ่งเล็กน้อยเช่นผู้ชายมองมาที่ฉันเมื่อฉันเดิมพันก่อนที่จะล้มเหลว แต่ถ้าฉันสามารถชี้แจงพฤติกรรมของเขาได้เล็กน้อยในช่วงเวลาการเดิมพันที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้นโดยปกติจะอยู่ที่แม่น้ำและมั่นใจอีกนิดว่าเขาไม่ได้บลัฟหรือมีแนวโน้มที่จะเป็นนั่นจะสร้างความแตกต่างอย่างมากในอัตราการชนะของฉัน เมื่อคืนฉันต้องใช้แนวทางนี้สำหรับการเดิมพันครั้งใหญ่กับเพื่อน เมื่อฉันโทรหาสายที่ยากจริงๆฉันค่อนข้างแน่ใจว่าฉันตัดสินใจถูกต้องและเขาก็พูดปดและมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ และนั่นทำให้ฉัน 3-4k บางทีฉันอาจจะไปที่นั่นด้วยโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากคุณ แต่ไม่ใช่ทุกครั้งและฉันมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้นและฉันรู้ว่าต้องมองหาอะไร ฉันชอบอีเมลฉบับนี้เพราะมีเนื้อหาดีๆเกี่ยวกับการใช้แบบฟอร์มเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ประการแรกควรใช้วิธีการถามคำถามเท่าที่จำเป็นเพราะคุณไม่ต้องการให้ฝ่ายตรงข้ามเข้าใจว่าคุณสามารถเข้าถึงการตีความ / วิเคราะห์ข้อความของพวกเขาได้ เห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ผู้เล่นที่ดี / มีประสบการณ์ไม่น่าจะพลาดได้ แต่ผลกำไรจากโป๊กเกอร์ส่วนใหญ่มาจากผู้เล่นมือสมัครเล่นที่มีความมั่นใจมากเกินไปและยิ่งคุณได้รับจากผู้เล่นเหล่านั้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น คุณอาจจะประหลาดใจ แม้ในเกมที่มีเงินเดิมพันสูงพอสมควรคุณจะได้เห็นเรื่องราวเหล่านี้เป็นจำนวนมาก เชื่อมต่อแล้ว

แทงบอล คาสิโน
sa คาสิโน
คาสิโน ออนไลน์ มือถือ
คาสิโนtrue wallet ไม่มีขั้นต่ำ
คาสิโนbet


โพสต์เมื่อ 18 กรกฎาคม 2019 โดย Zachary Elwood – รับหลักสูตรโป๊กเกอร์ฟรีที่นี่ในเดือนมิถุนายน 2019 ฉันจัดการประกวดเรียงความ ฉันจะโพสต์ผู้ชนะสี่คนในบล็อก นี่คืออันแรก นี่มาจาก Keith Troell หนังสือและวิดีโอของ Zachary Elwood ช่วยปรับปรุงเกมโป๊กเกอร์ของฉันจาก Keith Troell ได้อย่างไรนี่คือรายงานจากหนังสือ Exploiting Poker Tells ที่ช่วยฉันได้หลายครั้ง มันคือ “มือ # 99: ความลังเลคือสัญญาณของความแข็งแกร่ง” คำพูดของแม่น้ำนี้แสดงอยู่ในหนังสือด้วยมือจากเกมที่ จำกัด แต่ฉันคิดว่ามันเป็นความจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหม้อ จำกัด และไม่ จำกัด และฉันคิดว่ามันน่าเชื่อถืออย่างยิ่ง เมื่อการกระทำเกิดขึ้นกับผู้เล่นคนใดคนหนึ่งการเดิมพันของเขาจะกลายเป็นแบบสบาย ๆ เขาจะเอาชิปสีเขียวสองสามอันวางไว้หน้ากองของเขาแล้วมองไปที่พวกมันจากนั้นเขาอาจจะส่งคืนบางส่วนและแทนที่ด้วยชิปสีแดงจากนั้นมองดูอีกครั้งราวกับว่ากำลังตัดสินองค์ประกอบทางศิลปะ ซึ่งอาจใช้เวลานานอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อเทียบกับเวลาเดิมพันปกติของเขา ฉันเคยเห็นมาก่อน แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะเชื่อมต่อก่อนที่จะอ่านหนังสือของคุณ โดยปกติแล้วตอนนี้ฉันรับรู้พฤติกรรมนี้แล้วฉันหมายถึงคนที่ไม่มองว่าเป็นการปฏิเสธ ฉันไม่คิดว่าฉันจะมีเซสชั่นเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่ฉันได้ดูเจ้ามือรับแทงคนหนึ่งหยุดการพนันของเขาที่แม่น้ำโดยไม่ต้องกรีดร้องในหัวของฉันว่า“ อย่าโทร! เขาเข้าใจแล้ว! “ เพียงแค่ดูคู่ต่อสู้ของเขาลงทุนเงิน ดังนั้นจึงเป็นการจ่ายสองครั้ง: ประหยัดเงินและให้ความพึงพอใจอย่างเต็มที่ นี่คืออีกหนึ่งเล่มจากหนังสือเล่มเดียวกันที่ฉันเตะเพราะฉันไม่เข้าใจมาก่อน: “มือ # 102: การศึกษาคู่ต่อสู้ก่อนการเรียก … ” ตอนนี้ฉันทำมันตลอดเวลา เมื่อฉันรู้ว่าฉันจะเรียกแม่น้ำและดูแผนที่ทั้งหมดฉันรอสักครู่และดูคู่ต่อสู้ของฉัน ฉันพยายามที่จะไม่จ้องไปที่มันโดยตรงฉันมักจะจ้องมองไปในอวกาศเมื่อฉันปล่อยมันไว้ในรูปแบบอุปกรณ์ต่อพ่วง สิ่งนี้ทำให้ฉันมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากมายจนแทบจะเหมือนกับการขโมย ทำไมฉันถึงไม่คิดเรื่องนี้? การปรับปรุงเกมครั้งใหญ่ที่สุดของฉันอยู่ในหนังสือ Verbal Tells ในเกมที่ฉันเล่นทุกคนมักจะพูดถึง ฉันสงสัยว่ามีแหล่งข้อมูลทองคำ แต่บ่อยครั้งที่ฉันไม่สามารถหาข้อมูลได้ คำพูดเหล่านี้คุ้มค่ามากเพราะเป็นคำพูดธรรมดาและธรรมดามาก พวกเขาทุกคนต้องเชื่อมต่อกับผู้เล่นเพราะผู้เล่นที่ดีกว่าจะตระหนักถึงพวกเขาและพยายามใช้พวกเขาอย่างไม่สบายใจ สามข้อใหญ่คือ: ผิดทิศทาง บ่อยมากและเชื่อถือได้มาก ข้อความเช่น “มาดูกันว่าหัวใจของเด็กคนนี้อยู่ที่ไหน” “มาดูกันว่ามีช่องโหว่ให้เล่นอีกไหม” “เขาเลี้ยงดูฉันมาตลอด” และ “เขามักจะทำร้ายผ้าม่านของฉัน” เป็นเรื่องปกติในเกมท้องถิ่นของฉันในเท็กซัส ฉันยังได้ยินพวกเขาอยู่เสมอในเกมที่มีบทบาทตรงกลางอย่าง จำกัด ในลาสเวกัสโดยเฉพาะจากคนในท้องถิ่นที่พยายามบดขยี้และที่ที่พวกเขามักจะหมายถึงสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่พวกเขาพูด งบป้องกันเช่น “ฉันสามารถเดิมพันได้ แต่ฉันจะตรวจสอบ” (เช่นใน Lamert ใน Heartland Poker Tour) และ “ถ้าคุณเดิมพันฉันจะโทรไม่ได้” (คล้ายกับที่คุณอ้างถึง Farhu ที่ High Stakes Poker) การทดสอบซึ่งผมถือว่าเป็น “การทดสอบที่ไม่มีแรงกดดัน” เช่นเดียวกับ “คุณเล่นมากแค่ไหน?” และ “คุณมีฟลัชหรือไม่” เมื่อผู้เล่นมีจังหวะฟลัช หากฉันกำลังมองหาบางสิ่งฉันต้องการมองหาบางสิ่งที่สามารถพบได้ (และการค้นพบเหล่านั้นคือสิ่งที่รักษาโมเมนตัมในการวิเคราะห์) ในภาพยนตร์เมื่อคนร้ายทุบคุกกี้นกอินทรีที่โต๊ะเป็นการกระทำที่มีความหมาย เป็นการกลั่นแกล้งผู้เขียนบท แต่ฉันจะหวังให้ฝ่ายตรงข้ามทำในชีวิตจริงได้บ่อยเพียงใด ที่โต๊ะโป๊กเกอร์ไม่เคย แล้วฉันกำลังมองหาอะไร? หนังสือของคุณมีตัวอย่างที่ใช้ได้จริง: ผู้เล่นผ่อนคลายหรือมีสมาธิ? กลัวหรือมั่นใจในตัวเอง? ฯลฯ ฯลฯ มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะตกอยู่ในหนึ่งในความแตกต่างเหล่านี้โดยสังเกตว่าสภาพจิตใจเหล่านี้สามารถให้รางวัลได้ทันที จุดแข็งที่สุดของหนังสือเหล่านี้คือแนวทาง “ก้าวเด็ก” ตัวอย่างเช่นฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้เล่นคนหนึ่งดูผ่อนคลายอย่างไร การอ่านโป๊กเกอร์กล่าวว่า“ วิธีที่ดีที่สุดในการเริ่มสังเกตแนวโน้มของผู้เล่นคือการสังเกตเขาก่อนเมื่อเขามีมือที่แข็งแกร่งและผ่อนคลาย” เมื่อเราเห็นเขาด้วยมือที่แข็งแกร่งเราก็รู้ว่ามันเป็นอย่างไร ดังนั้นนี่คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของงาน: แทนที่จะให้รายการสำบัดสำนวนพฤติกรรมและความหมายที่เป็นไปได้อย่างง่าย ๆ เขาจัดระบบความพยายามทั้งหมดโดยจัดหมวดหมู่กว้าง ๆ ก่อนแล้วจึงไล่ระดับความหมายที่มีนัยสำคัญอย่างละเอียด ป.ล. สั้น ๆ เกี่ยวกับซีรีส์วิดีโอซึ่งฉันแนะนำอย่างอบอุ่น: วิดีโอนั้นดีมากอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อฉันอ่านหนังสือของ Zach ฉันจะนึกภาพผู้เล่นที่ฉันเข้าร่วมแสดงการกระทำเหล่านี้ แต่การดูวิดีโอนั้นแสดงให้เห็นถึงการบรรยายที่แตกต่างออกไปบางทีอาจจะเป็นวิธีที่ฉันไม่เคยเห็นหรือในแบบที่ฉันพลาดไป นั่นเพิ่มพลังการสังเกตของฉัน วิดีโอส่วนใหญ่มีความยาวพอดี – ประมาณ 15 นาทีซึ่งเพียงพอสำหรับการดูรายละเอียดและสั้นพอที่จะดึงดูดความสนใจของฉันได้ พลังแห่งการสังเกตของซัคเหนือกว่าสิ่งใด ๆ ที่ฉันเคยพบมาก่อนและมันน่ากลัวที่คิดว่าฝ่ายตรงข้ามของฉันจะมีความสามารถเท่าเทียมกัน เชื่อมต่อแล้ว

แทงบอล คาสิโน
sa คาสิโน
คาสิโน ออนไลน์ มือถือ
คาสิโนtrue wallet ไม่มีขั้นต่ำ
คาสิโนbet